46 سينماگر مطرح ايران در بيانيه يي مشترک نگراني خود را نسبت به حذف سينماي «مستقل» اعلام کردند. در اين بيانيه که به عنوان بيانيه شماره 3 مجمع فيلمسازان سينماي ايران منتشر شده، نام فيلمسازاني چون عباس کيارستمي، ناصر تقوايي، بهرام بيضايي، رخشان بني اعتماد، احمدرضا درويش، کيومرث پوراحمد، ابوالحسن داودي، عليرضا داودنژاد، پرويز شهبازي، اصغر فرهادي ، کیانوش عیاری و... به چشم مي خورد.

اين هنرمندان در بيانيه مشترک خود به جرياني اشاره کرده اند که قصد فاصله انداختن ميان آنها و مردم را دارد. چنانچه در آغاز بيانيه اين گونه آمده است؛ «دوستداران سينماي ايران، سالن هاي سينما بعضي از فيلم هاي ما را نشان نمي دهند و بسياري از فيلم ها با محدوديت به نمايش درمي آيند و هيچ قانوني از ما پشتيباني نمي کند. جرياني بين ما و شما فاصله انداخته است.»

46 سينماگر ايران در بيانيه خود اضافه کرده اند؛ «اين جريان خواستار حاکميت پول و سرمايه است و هر کس براي آنان فيلم نسازد، در نمايش عمومي با شگردهاي بازاري تنبيه مي شود. در شرايط کنوني، ملاک براي نمايش عمومي يک فيلم، فيلمساز آبرودار و فيلم آبرومند نيست. مي خواهند سينماي مستقل را حذف کنند يا حداکثر لطف کنند و در گلخانه نگه دارند.»

در ادامه اين بيانيه آمده است؛ «علاقه مندان به سينماي ايران، ما اين فيلم ها را براي شما و به عشق شما مي سازيم. رودررويي مستقيم با مردم حق هر سينماگري است و نيز حق مردم است که فيلم هاي متفاوت ببينند، اما انحصارطلبي راه را بسته است. اگر ساز و کار توليد و پخش و نمايش در اين سينما اصلاح نشود. و اگر در نمايش فيلم ها عدالت اقتصادي و فرهنگي اعمال نشود، بايد به زودي شاهد حذف سينماي مستقل ايران باشيم.»

نظر دیوید لینچ :

" آدم نمی تواند فقط وحشی باشد و دیوانگی کند ، به هر حال باید قلم مو و رنگ را درست انتخاب کرد و چیزی به وجود آورد. روشمندی و انسجام شرط ضروری و بنیاد کار است. بر این اساس هنرمند به خلاقیتش مجال ظهور می دهد و از اینجا به بعد است که می تواند تا جایی که می خواهد دیوانه بازی دربیاورد"

نظر هال هارتلی:

" معمولا یک موقعیت را تا حدی به تماشاگر نشان می دهم که در او انتظارهای واضحی شکل بگیرد و بعد به راه هایی فکر می کنم که این انتظارها را براورده نکنیم و او او را غافلگیر کنیم"

نظر رابرت آلتمن:

" اگر کسی بخواهد هنرمند شود ، باید قواعد تحمیلی را زیر پا بگذارد..... هر فیلمی را مطابق قاعده شروع می کنم ، اما مدتی بعد همه چیز را تغییر می دهم. کار قبلی را به طور کلی کنار می گذارم. چون اگر زمانی برسد که به ورطه تکرار بیفتم کارم تمام است"

نظر فرانسواتروفو:

" اگر به کاری که می کنیم و به خودمان اهمیت بیشتری بدهیم ، آثاری خلق می کنیم که باقی می مانند ، مبارزه می کنند و ادامه پیدا می کنند. حالا نه برای ابد ، اما به هر حال بیشتر از خود ما ادامه پیدا می کنند"

امروز اول مهرماه 1388 است. ده سال پیش را به یاد می آورم در چنین روزی. باران می آمد. رفتم مدرسه. کلاس سوم دبیرستان . در حالی که همان شهریورش عاشق شده بودم. عاشق پروپاقرص سینما. چه روز عجیبی بود.  می خواستم با کسی درباره عشقم حرف بزنم .این که تصمیمم را گرفته ام تا فیلمساز شوم اما هیچ کس را پیدا نکردم.

اگر هم می گفتم فکر می کنید کسی جدی می گرفت. یک پسر دبیرستانی اهل بندرانزلی که از همه چیز فاصله نجومی دارد می خواهد فیلمساز شود. به حق چیزهای نشنیده ! هنوز هم تعداد آدم هایی که بتوانم درباره سینما با آنها جدی حرف بزنم به انگشتان دو دست نمی رسد. سینما برای خیلی از هم نسلان من چیزی جز گلزار و فیلم هندی و خیلی روشنفکرنما باشند "چشمان بازبسته" نیست. بگذریم .....

در آخر: همیشه سعی داشتم تا "مستقل ها" به حدیث نفس گویی وبلاگ های دیگر دچار نشود اما از یادآوری امروز حداقل برای خودم نمی توانستم به آسانی بگذرم. دوستان این یکی را بر من ببخشایید.

همه این ها دست به دست هم می دهند تا در سالروز سینما دلمان برای سینمایمان بسوزد و نگران باشد؟

راه حل شما چیست؟ من که عقلم به جایی قد نمی دهد !!!!

دیدگاه های جیم جارموش درباره سینمای مستقل:

1- به نظرم فیلم های زیرزمینی دیگر وجود ندارند. اگر هم باشند در قالب سوپر8 هستند. و با این فرمت هم باقی می مونند چون امکان نمایش در سینماهای معمول را ندارند.

2- واژه مستقل نسبی است. چون واقعا نمی شود مستقل بود مگر این که از نظر مالی مستقل باشی و فیلم را با پول خودت بسازی که واضح است هیچ آدم عاقلی این کار را نمی کند پس از این نظر هم نمی توان مستقل بود.

3- فقط امیدوارم که این کارگردانان به اصلاح مستقل بخواهند ایده های خود را حفظ کنند و قادر باشند فیلم هایی را که می خواهند بسازنند حتی اگر با استودیوها کار کنند هر چه قدر که ممکنه ایده هاشون حفظ بشود.

4- باید روی حرف خودت بمانی. بعضی ها ساخت یک فیلم کم هزینه مستقل موفق را کلید ورود به هالیوود می بینند که اگر این هم باشد عیبی ندارد. من ایرادی نمی گیرم. ولی آدم های کمی هستند که روی حرف خودشان بمانند و بگویند : " لعنت به همهشون. من این کار را نمی کنم. ترجیح می دهم راه خودم را بروم." این شیوه منه و خیلی ها هم فکر می کنند که متکبرانه است. ولی واقعیت همین است ، ترجیح می دهم راهم را ادامه بدهم. زندگی خیلی کوتاه است.

5- طبقه بندی گونه ها ناراحتم می کند. می دانم که این طبقه بندی ها وجود دارند چون دنیای تجاری به زور این کار را می کند ولی تو ذهنم خودم رو جایی آن وسطها می بینم بدون این که توجه زیادی به این طبقه بندی ها و دسته بندی ها داشته باشم. به نظرم آدم خوش شانسی هستم که فیلم هایم پخش می شوند.    

انصراف بی سابقه مستندسازان ایرانی از جشنواره سینما حقیقت

جمعي از مستندسازان با انتشار نامه‌اي تحت‌ عنوان «چرا در جشنواره «سينماحقيقتِ» امسال شرکت نمي‌کنيم؟» دلايلشان را پيرامون اين تصميم اعلام كردند. این نامه به امضا 136 تن از مستندسازان رسيده است كه مي‌توان از ميان آنان از اسامي هنرمنداني چون رخشان بني‌اعتماد، مهرداد اسكويي، كامران شيردل، مهناز افضلي، محسن امير يوسفي، مهوش شيخ‌الاسلام،مجتبي ميرطهماسب، فرهاد ورهرام، پيروز كلانتري و ... نام برد.

در متن اين نامه آمده است: «سينماي مستند ايران سندهاي ارزشمندي از واقعيت‌هاي جامعه‌ي ايراني در تاريخ يك‌ صد ساله‌ي خود ثبت كرده است. اين سينما براي تصوير كردن شرايط اين سرزمين توانسته با وجود همه‌ي قيد و بندها، از سال‌هاي دور، دوران انقلاب، دوران جنگ و نيز دو دهه‌ي اخير اسناد بسياري به يادگار بگذارد. متاسفانه سخت‌گيري و ممانعتي كه امروز بر مستندسازان در ارائه‌ي تصوير واقعي و منصفانه از جامعه‌ي ملتهب ما اعمال مي‌شود، بي‌سابقه است.

اين شرايط ما را به كنشي ناگزير وامي‌دارد كه به‌رغم اذعان به اهميت برگزاري جشنواره‌ي «سينماحقيقت» که توانسته طي دو دوره‌ي قبلي فضاي موثري در عرصه‌ي نمايش و گفتمان پيرامون سينماي مستند به‌وجود آورد؛ از شركت در جشنواره‌ي امسال خودداري كنيم.

ما نمي‌توانيم جاي خالي مستندهاي ساخته‌نشده از وقايع اجتماعي اخير را ناديده بگيريم و به دليل ارزش و احترامي كه براي بيان حقيقت قائل‌ايم از هرگونه حضور و شركت در اين جشنواره به عنوان دست‌اندركار، منتقد و تماشاگر خودداري مي‌كنيم.»

اتاق پسر ( نانی مورتی – 1999):

نانی مورتی یکی از فیلمسازان نام آشنای سینمای هنری ایتالیا در سراسر جهان است که از او در کنار یکی دو نفر دیگر می توان به عنوان وامداران به حق جریان متعالی این سینما از دهه های گذشته تا اکنون نام برد. نوع فیلمسازی مورتی بیش از آن که شبیه پیشینیانش باشد بیشتر نوعی سبکی خودخواسته و شخصی به نظر می رسد. او به عنوان نویسنده ، کارگردان ، تهیه کننده و حتی بازیگر نقش اول فیلم های خود شاید بیشترین شباهت را با فیلمساز نیویورکی وودی آلن داشته باشد. این شباهت آن گاه بیشتر می شود که دریابیم مضامین موردعلاقه مورتی نیز بیشتر حول و حوش درونیات انسان و رابطه اش با جهان سرد و تلخ بیرونی جامعه دور می زند. "اتاق پسر" پس از " خاطرات عزیز" و "آوریل" دو فیلم پیشین و معروف تر مورتی در جشنواره های جهانی ساخته شد و توانست در عین شایستگی نخل طلای کن 1999 را از آن خودش کند. داستان فیلم درباره دکتری روانکاو با بازی خود مورتی است که در کارش تبحر زیاد و بیماران فراوانی دارد. این مسئله باعث شده تا بیشتر زمان او در مطبش بگذرد و او از حال و روز پسر نوجوانش بی خبر بماند. روزی پسر به او پیشنهاد می کند که با هم به ورزش روند اما پدر به خاطر ویزیت یکی از بیمارانش مجبور است به او جواب منفی دهد. پسر با دوستانش به دریا می رود و غرق می شود. از این پس پدر که همواره خودش در مقام پزشک به همه روحیه می داد دچار غذاب وجدان و افسردگی شدیدی می شود که تنها بودن و دل دادن به زن و دخترش می تواند بار دیگر او را به جریان عادی زندگی بازگرداند. "اتاق پسر" با تصاویر سینمایی عشق به خانواده را برای بازگشت به زندگی پس از یک فاجعه بزرگ خانوادگی ثابت می کند.

نمی دانم واقعا در این روزهای سرد و سیاه که همه را نوعی غم و غصه در بر گرفته می توان از سینما نوشت یا نه واقعا نمی دانم نمی دانم

درباره وقتی همه خوابیم ( بهرام بیضایی): خشم از بی فرهنگی

این بار دیدن فیلم جدیدی از استاد کمتر از 10 سال طول کشید اما باز هم با توجه به حجم طرح ها و فیلمنامه های ارایه و رد شده او در طول این سال ها و انتظاری که همه ، از موافقان و دوستداران گرفته تا مخالفان برای دیدن فیلم جدیدی از بیضایی دارند 8 سال زمان طولانی ای بود. "سگ کشی" با نمایشش در جشنواره نوزدهم فیلم فجر و اکران عمومی پرسروصدایش در اواخر سال 80 عملا به یکی از موفق ترین فیلم های کارنامه بیضایی تبدیل شده بود و مهم تر از همه رویکرد خاص او به مسائل اجتماعی و سیاسی روز بود که برخی از منتقدان خسته از فیلم های عمدتا اسطوره ای و آئینی او را سر شوق آورده بود. پس از متوقف شدن مرموز پروژه "لبه پرتگاه" و چندی بعد شروع شدن تولید "وقتی همه خوابیم"  آن هم در سکوت خبری زمزمه هایی شنیده شد که بیضایی قصد دارد جوابیه ای به همه سوالات بسازد اما با توجه به کم حاشیه بودن بیضایی این گمان کمتر محلی از اعراب داشت. گمانی که با دیدن فیلم به حقیقت پیوست.

"وقتی همه خوابیم" در واقع یک جوابیه صریح ، کوبنده و پر زرق و برق از سوی کارگردانی است که فیلمنامه قبلی اش نه به وسیله نظارت رسمی که تحت سیطره ویرانگر قدرت پول و سرمایه تهیه کنندگان فیلمفارسی متوقف شده بود. بیضایی با خشمی که شاید فقط در نیمه دوم "سگ کشی" از او دیده بودیم به بی فرهنگی صاحبان سرمایه در سینمای ما می تازد و با تیغی آخته نحوه فیلمسازی سرهم بندی شده و باری به هر جهتشان را به سخره می گیرد. خشم و هرج هرج آگاهانه نیمه دوم "وقتی همه خوابیم" به مانند تسویه حسابی است که فردی فرهنگی و تا اینجای کار کم حاشیه را اینگونه به عکس العمل واداشته است. او فیلمی را به ما نشان می دهد که در مدت کوتاهی بازیگر نقش اول مرد و زن و حتی کارگردانش اخراج             می شوند و با پایان فیلمبرداری اش جشنی برپا می گردد تا جریان همیشه زنده و نابودگر فیلمفارسی موجودیتش را به روشن و دردناک ترین شکل ممکن ابراز کند.