معمولا وقتی یک فیلم کوتاه یا مستند خوب می بینیم بسیار بیشتر از یک فیلم بلند سینمایی لذت می بریم؟علتش چیست؟ دوست دارم درباره چرایی این امر بنویسم.شما هم بنویسید.از فیلم های جدیدی که دیدید؟ و جواب این سوال

مدتی است یک نسخه DVDبا کیفیت عالی از آنی هال با دوبله درخشان فارسی پیدا کرده ام که جدا از هنرنمایی وودی آلن و دایان کیتون یاداور روزهای طلایی دوبله در ایران است.به این بهانه دوباره نگاهی می کنیم به شاهکار دهه 70 وودی آلن. --------------------- آنی هال- 1977( کارگردان:وودی آلن): فیلمها و آثار نوشتاری وودی آلن و از همه مهمتر اصولا نوع جهان بینی و تفکر او به عنوان یک روشنفکر آمریکایی که آثارش بیش از آن که رنگ و بویی هالیوودی داشته باشند شبیه فیلمهای کارگردانان اندیشمند اروپایی نظیر برگمان. فلینی و آنتونیونی هستند در چند نقطه اوج کارنامه پربار او به خوبی و تمامی خود را به نمایش گذاشته اند.آنی هال اولین فیلم مهم و شاخص وودی آلن و مقدمه ای بر ورود او به جرگه کارگردانان مطرح و محبوب منتقدان به حساب می آید.آلن قبل از این فیلم به واسطه نوشتن و کارگردانی چند فیلم کمدی که حضور او را به عنوان بازیگر اول در خود داشتند ظهور چهره ای کاملا متفاوت را از اواخر دهه 60 نوید داده بود.آنی هال نام معشوقه آلن در این فیلم است.دختری سرزنده و شاداب که از فردی گمنام به خواننده ای حرفه ای و مشهور تبدیل می شود.آلن فیلمنامه را تحت تاثیر زندگی واقعی خود نوشته و می توان آن را یکی از شخصی ترین و محبوب ترین آثار او به شمارآورد.داستان فیلمنامه با تک گویی رو به دوربین آلن(آلوی سینگر) آغاز می شود و او خاطرات عشق نافرجامش را با آنی در ذهن یا برای ما مرور می کند.آلوی یک کمدین دمدمی مزاج است که بعد از آشنایی با آنی های رشد لحظه به لحظه او را تا اوج شهرت نظاره می کند.می توان گفت که فیلمنامه بسیاری از اتفاقات زندگی واقعی و خصوصی آلن و دایان کیتون (آنی) را در خود بازتاب داده است و به نوعی عقده گشایی و حدیث نفس جذاب و روشنفکرانه شبیه است.آلن سعی کرده تا با تداعی هایی منطقی مخاطب را در وهمی شیرین میان آن چه واقعیت صرف است و ان چه بازسازی یا هنر نام گرفته مردد نگه دارد.آلوی روشنفکری به بن بست رسیده است که افکارش را مرگ و ترس از روبه رو شدن با ان پر کرده و حتی در ارتباط با دیگران نیز نمی تواند آن را کنار بگذارد. در واقعیت نیز آلن نابغه ای است که وسوسه مرگ و نیستی و مفهوم جاودانگی در آثارش نقش به سزایی ایفا می کرده و می کنند.دیالوگ مشهوری که آلن به زبان می آورد " هر آدم بالای 35 سال که مرگ دغدغه اصلی زندگی اش نباشد احمق است" امروز به یکی از ضرب المثل های تاریخ سینما تبدیل شده است.در فیلمنامه عاشق و معشوق به ته خط می رسند و رابطه شان را قطع می کنند اما در انتها می بینیم که آلوی نمایشنامه ای نوشته که این رابطه فرجامی خوش یافته است. به این ترتیب وودی آلن خود را به عنوان خالق اثر حاکم تام و تمام آن می داند و بر کامل و برتر بودن هنر نسبت به زندگی معمولی تاکید می کند.آنی هم هنرمند است اما در نقطه مقابل مرد قرار دارد زیرا او هرچه در کارش پیشرفت می کند درمی یابد که می تواند مفهومی تازه تر به زندگی اش ببخشد.آلن در"آنی هال" با مرگ به مناظره برمی خیزد و به این ترتیب ترس خود را از تباهی و فراموش شدن کاهش می دهد. او می داند که دیر یا زود باید این جهان را ترک کند پس به دنبال گذاشتن آثاری بیشتر از خود در این دنیا است.آنی هال در میانه دهه 70 ساخته شد و آلن بیشترین تاثیرپذیری اش را از افکار و دغدغه های سینمای هنری اروپا در اثرش نشان می دهد.فیلم با ظاهر روشنفکرانه اش در ارتباط با مخاطب به موفقیت عظیمی دست یافت و این خود راه آلن را در هالیوود هموارتر کرد و به او آزادی عمل بیشتری برای نوشتن طرح و ایده های منحصربه فردش بخشید."آنی هال "جوایز اسکار بهترین فیلم . فیلمنامه و کارگردانی را نصیب وودی آلن کرد.شاید اگر ایده های عمیق و خاص آلن در این فیلم به چنین موفقیتی نمی رسید آلن نمی توانست به موقعیت یکه کنونی اش دست یابد.