همه این ها دست به دست هم می دهند تا در سالروز سینما دلمان برای سینمایمان بسوزد و نگران باشد؟

راه حل شما چیست؟ من که عقلم به جایی قد نمی دهد !!!!

دیدگاه های جیم جارموش درباره سینمای مستقل:

1- به نظرم فیلم های زیرزمینی دیگر وجود ندارند. اگر هم باشند در قالب سوپر8 هستند. و با این فرمت هم باقی می مونند چون امکان نمایش در سینماهای معمول را ندارند.

2- واژه مستقل نسبی است. چون واقعا نمی شود مستقل بود مگر این که از نظر مالی مستقل باشی و فیلم را با پول خودت بسازی که واضح است هیچ آدم عاقلی این کار را نمی کند پس از این نظر هم نمی توان مستقل بود.

3- فقط امیدوارم که این کارگردانان به اصلاح مستقل بخواهند ایده های خود را حفظ کنند و قادر باشند فیلم هایی را که می خواهند بسازنند حتی اگر با استودیوها کار کنند هر چه قدر که ممکنه ایده هاشون حفظ بشود.

4- باید روی حرف خودت بمانی. بعضی ها ساخت یک فیلم کم هزینه مستقل موفق را کلید ورود به هالیوود می بینند که اگر این هم باشد عیبی ندارد. من ایرادی نمی گیرم. ولی آدم های کمی هستند که روی حرف خودشان بمانند و بگویند : " لعنت به همهشون. من این کار را نمی کنم. ترجیح می دهم راه خودم را بروم." این شیوه منه و خیلی ها هم فکر می کنند که متکبرانه است. ولی واقعیت همین است ، ترجیح می دهم راهم را ادامه بدهم. زندگی خیلی کوتاه است.

5- طبقه بندی گونه ها ناراحتم می کند. می دانم که این طبقه بندی ها وجود دارند چون دنیای تجاری به زور این کار را می کند ولی تو ذهنم خودم رو جایی آن وسطها می بینم بدون این که توجه زیادی به این طبقه بندی ها و دسته بندی ها داشته باشم. به نظرم آدم خوش شانسی هستم که فیلم هایم پخش می شوند.