نظر دیوید لینچ :

" آدم نمی تواند فقط وحشی باشد و دیوانگی کند ، به هر حال باید قلم مو و رنگ را درست انتخاب کرد و چیزی به وجود آورد. روشمندی و انسجام شرط ضروری و بنیاد کار است. بر این اساس هنرمند به خلاقیتش مجال ظهور می دهد و از اینجا به بعد است که می تواند تا جایی که می خواهد دیوانه بازی دربیاورد"

نظر هال هارتلی:

" معمولا یک موقعیت را تا حدی به تماشاگر نشان می دهم که در او انتظارهای واضحی شکل بگیرد و بعد به راه هایی فکر می کنم که این انتظارها را براورده نکنیم و او او را غافلگیر کنیم"

نظر رابرت آلتمن:

" اگر کسی بخواهد هنرمند شود ، باید قواعد تحمیلی را زیر پا بگذارد..... هر فیلمی را مطابق قاعده شروع می کنم ، اما مدتی بعد همه چیز را تغییر می دهم. کار قبلی را به طور کلی کنار می گذارم. چون اگر زمانی برسد که به ورطه تکرار بیفتم کارم تمام است"

نظر فرانسواتروفو:

" اگر به کاری که می کنیم و به خودمان اهمیت بیشتری بدهیم ، آثاری خلق می کنیم که باقی می مانند ، مبارزه می کنند و ادامه پیدا می کنند. حالا نه برای ابد ، اما به هر حال بیشتر از خود ما ادامه پیدا می کنند"

امروز اول مهرماه 1388 است. ده سال پیش را به یاد می آورم در چنین روزی. باران می آمد. رفتم مدرسه. کلاس سوم دبیرستان . در حالی که همان شهریورش عاشق شده بودم. عاشق پروپاقرص سینما. چه روز عجیبی بود.  می خواستم با کسی درباره عشقم حرف بزنم .این که تصمیمم را گرفته ام تا فیلمساز شوم اما هیچ کس را پیدا نکردم.

اگر هم می گفتم فکر می کنید کسی جدی می گرفت. یک پسر دبیرستانی اهل بندرانزلی که از همه چیز فاصله نجومی دارد می خواهد فیلمساز شود. به حق چیزهای نشنیده ! هنوز هم تعداد آدم هایی که بتوانم درباره سینما با آنها جدی حرف بزنم به انگشتان دو دست نمی رسد. سینما برای خیلی از هم نسلان من چیزی جز گلزار و فیلم هندی و خیلی روشنفکرنما باشند "چشمان بازبسته" نیست. بگذریم .....

در آخر: همیشه سعی داشتم تا "مستقل ها" به حدیث نفس گویی وبلاگ های دیگر دچار نشود اما از یادآوری امروز حداقل برای خودم نمی توانستم به آسانی بگذرم. دوستان این یکی را بر من ببخشایید.