در حال و هوای دردناک ندیدن "سنتوری"
خدا را شکر می کنم که یکی از چندین و چند نفری بودم که در سالن یک سینما فلسطین بهمن ماه پارسال برای اولین بار سنتوری را برای اولین بار روی پرده دیدم.خاطره ای که هیچ وقت نمی توانم فراموشش کنم.تکان دهنده و مانند یک هدیه بزرگ.اما این روزها بدجوری حال من و دیگر دوستداران فیلم و استاد مهرجویی گرفته است جچون فکر می کنم که حق ماها را خورده اند.بدتر از آن فیلمی روی پرده است که یکی از فیلمفارسی های کهنه کار ساخته یعنی همان هایی که مهرجویی و دوستانش در سالهای دهه 40 و 50 علیه آنها قیام کردند و سینمای متفاوت"موج نو" را راه انداختند.فکر می کنم به ما توهین شده، به تمام کسانی که دوست دارند فیلم خوب از یک فیلمساز درجه یک ببینند.حال من را تنها کسانی درک می کنند که طعم این فیلم را چشیده اند و در آرزوی تکرار آن هستند.البته مهرجویی این مصائب را بارها و بارها از قدیم تا حالا چشیده و به ان عادت دارد اما ما چه گناهی کرده ایم. مایی که در این برهوت فیلم خوب ایرانی یک گوهر ناب پیدا کرده ایم که حالا خیلی ها نمی خواهند به حقش برسد.دوستان باید فکری کرد.