درباره "بعضی ها داغشو دوست دارن"( بیلی وایلدر – 1959)

------------------------------- 

بیلی وایلدر در اوج دوران حرفه ای خود و بعد از ساختن فیلم های شاخص و ماندگاری چون ساست بلوار و بازداشگاه شماره 17و در زمانی که سینمای اخلاق گرای آمریکا می رفت تا وارد مرحله تازه ای از گذشتن از مرزهای ارزش ها و اخلاقیات نهادینه در جامعه شود به همراه دوست و همکار قدیمی خود "ال دایموند" سرگرم نوشتن کمدی تازه ای شد که می توان آن را پایانی درخشان بر فیلمهای دهه50 او نیز دانست.داستان فیلمنامه در روز سن والنتین می گذرد هنگامی که دو نوازنده بیکار شاهد کشتارآن روز شیکاگو توسط گنگسترها می شوند و از ترس آن که به وسیله آنها شناسایی و کشته شوند تن به زن پوشی می دهند و همراه گروهی از دختران نوازنده عازم میامی می شوند. اما داستان به همین سادگی ها هم نیست.در قطار یکی از آنها دلبسته خواننده گروه که دختری جذاب و اغواگر است می شود و پیرمردی متمول و هوسران نیز شیفته یکی دیگر از مردان می گردد.وایلدر و دایموند براساس ایده وسوسه کننده مردان در لباس مبدل زنان پشت هم برای دو مرد بخت برگشته و ترسوی خود مانع می تراشند و این موانع مخاطب را در دیدن اثری کمدی که حرفهای بسیاری در خود دارد سرگرم می کند و به فکر فرو می برد.می گویند سلزنیک تهیه کننده بانفوذ هالیوود به وایلدر هشدار داده بود که نمی تواند با کلیشه های سینمایی بازی کند و فکر ترکیب کمدی با جنایت محکوم به شکست است اما وایلدر که قبل ازآن نیز آثار جنجالی زیادی ساخته بود به کار خود اعتقاد داشت.وایلدر همواره اعلام می کرد که فیلمنامه نویسی است که از ترس آن که فیلمسازها نوشته هایش را خراب کنند مجبور است خود آنها را بسازد بنابراین کارگردانی می کند.مانند همیشه فیلمنامه او پر از جزییات و اتفاقات ریز و درشت خنده دار اما به شدت گزنده و تلخ است.فیلمنامه"بعضی ها داغشو...." ورود به حیطه نوعی کمدی نو در هالیوود بود.تا قبل از آن فیلمسازان معمولا جانب احتیاط را در برابر سانسور و پرده دری و استفاده از جنسیت و بازی با آن را در کار خود در نظر می گرفتند.اما وایلدر با روحیه مبارزه جوی خود به نبرد تمام پیش فرض های قدیمی رفت.ایده و ترفند جالب و جذاب عشق های خنده دار دلبستگی یک مرد که در تصور همگانی یک زن است به یک دختر و یک پیرمرد با این ذهنیت که به زنی که در حقیقت یک مرد است هم پیچیده و هم به شدت تمسخرآمیز به نظر می رسند.شاید برخی با دیدن فیلم در زمانه امروز شوخی های آن را کمی کهنه به حساب بیاورند اما درآن دوران جذابیت آن چیزی فراتر از این حرفها بود. پالین کیل یکی ازمخالفان پرپاقرص وایلدر که گاه ارزش های آثار او را زیر سوال می برد درباره این فیلم گفته  " این کمدی ماجراهای . خود را جای زن ها زدن و جابه جایی نقش ها را به طرز بامزه ای تعریف کرده و در عین حال هم مدام بر لبه باریک و خطرناک (ایهام جنسی) حرکت کرده است"وایلدر با قرار دادن شغل دو مرد فراری فیلمش به عنوان نوازنده هم به مقام موسیقی ادای دین کرده و هم برای ورود شخصیت هایش به گروهی از زنان نوازنده مقدمه چینی درستی کرده است.به سیاق بسیاری از کمدی های کلاسیک در اینجا نیز ترفندهایی مانند استفاده از کمدی کلامی و شوخی های فیزیکی در کنار قرار دادن ظرفیت کافی برای هنرنمایی بازیگر توانمند فیلم در موقع ساخت و اجرا مدنظر وایلدر بوده است.بسیاری از جذابیت های فیلمنامه به زمان بازی بازیگران توانایی مانند جک لمون . تونی کرتیس و مریلین مونرو نیز بازمی گردد.باز هم می توان ترس همیشگی وایلدر را از ندیدن یا خراب کردن نکات جذاب فیلمنامه اش در زمان ساخت توسط دیگران درک کرد.وایلدر خود گفته"وقتی فیلمنامه می نویسم . دلم می خواهد کارگردانی کنم و وقتی کارگردانی می کنم . دوست دارم فیلمنامه بنویسم"یک خوشبختی برای ما که او توانست برخی از بهترین فیلمنامه هایش را خودش بسازد و چند گوهر بر گنجینه سینمای کلاسیک بیفزاید.